Stop all
the clocks, cut off the telephone,
Prevent the
dog from barking with a juicy bone,
Silence the
pianos and with muffled drum
Bring out
the coffin, let the mourners come.
Let
aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling
on the sky the message He is Dead.
Put crepe
bows round the white necks of the public doves,
Let the
traffic policemen wear black cotton gloves.
He was my
North, my South, my East and West,
My working
week and my Sunday rest,
My noon, my
midnight, my talk, my song;
I thought
that love would last forever: I was wrong.
The stars
are not wanted now; put out every one,
Pack up the
moon and dismantle the sun,
Pour away
the ocean and sweep up the woods;
For nothing
now can ever come to any good.
*Το Μπλουζ της Κηδείας (Μετάφραση:Παναγιώτης Πάκος)
Σταματήστε τα ρολόγια, βγάλτε το τηλέφωνο,
Δώστʼ ένα κόκαλο στο σκύλο, να πάψει νʼ αλυχτά,
Τα πιάνα κλείστε – και με τύμπανα πνιχτά
Βγάλτε το φέρετρο, τους συγγενείς καλέστε.
Αεροπλάνα ας κάνουν κύκλους από πάνω μας
Χαράζοντας στα σύννεφα τη λέξη: Πεθαμένος.
Τους άσπρους των περιστεριών λαιμούς με κρεπ παπιγιόν
Στολίστε – κι ας φορέσει ο τροχονόμος μαύρα γάντια.
Ήταν ο Νότος κι ο Βοριάς, η Ανατολή κι η Δύση μου,
Ήταν οι μέρες της δουλειάς κι η Κυριακή μου,
Το μεσημέρι, η νύχτα μου, τα λόγια, το τραγούδι μου.
Πίστευα ο έρωτας για πάντα θα κρατούσε: έκανα λάθος.
Τʼ αστέρια πια δεν ωφελούν: σβήστε τα όλα.
Μαζέψτε το φεγγάρι, τον ήλιο ξεκρεμάστε
Αδειάστε τον ωκεανό, τα δάση αφανίστε.
Νόημα πια τίποτα δεν έχει.
*Νεκρώσιμο Μπλουζ (Μετάφραση: Κώστας Ρεούσης)
Σταματήστε τα ρολόγια, το τηλέφωνο αποσυνδέστε,
Αποτρέψτε το γάβγισμα του σκύλου μ’ ένα ζουμερό κόκαλο,
Σιγήστε τα πιάνα και με πνιγμένα κρουστά
Εμφανίστε το φέρετρο, αφήστε τους θρηνητές να ’ρθούν.
Αφήστε τα αεροπλάνα να βογκούν κυκλικά πάνω από το κεφάλι
Ορνιθοσκαλίζοντας στον ουρανό το μήνυμα Είναι Νεκρός.
Βάλτε ανατριχιαστικούς φιόγκους γύρω από τους άσπρους
λαιμούς των δημόσιων περιστεριών,
Αφήστε τους τροχονόμους να φορούν μαύρα βαμβακερά γάντια.
Ήταν τα Σημεία του Ορίζοντα,
Η εργασιακή μου εβδομάδα και η ανάπαυση της Κυριακής,
Το βράδυ, τα μεσάνυχτα, η κουβέντα, το τραγούδι μου•
Νόμιζα πως η αγάπη θα διαρκέσει αιώνια: Ήμουνα λάθος.
Τα αστέρια δεν καταζητούνται τώρα• σβήστε τα όλα,
Αμπαλάρετε το φεγγάρι και απογυμνώστε τον ήλιο,
Στραγγίστε τον ωκεανό και σαρώστε τα δάση•
Τίποτα πλέον δεν μπορεί να ’ρθει για καλό.
_____
Ο Ουίσταν Χιου Ώντεν (Wystan Hugh Auden, 21 Φεβρουαρίου 1907
- 29 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν Άγγλος ποιητής, δοκιμιογράφος και θεατρικός
συγγραφέας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου