Νέοι ποιητές: Εύη Κορώνη

[...] Σούρουπο.

Το φως χάνεται αργά, αργά.

Ίσως να είναι το τελευταίο απόγευμα που βρισκόμαστε,

ίσως ο τελευταίος καφές που πίνουμε μαζί.

Μάλλον ναι.

Σούρουπο.

Το φως χάνεται.

Θαρρώ πως είμαστε

λίγο πριν την εκπνοή.

Λίγο πριν η ανάσα μας, σβήσει.

Εκεί όπου οι σχέσεις τελειώνουν.

Λίγα λόγια, μεγάλες παύσεις

σχεδόν θεατρικές θα τις έλεγα.

Αμήχανα κοιτάγματα, νευρικά χαμόγελα.

Βαριές ανάσες.

Με νανούρισες τόσο ωραία.

Με κοίμισες στην αγκαλιά σου τόσο γλυκά

όλους αυτούς τόσους μήνες

και πάνω στο μεγάλο όνειρο,

στη γαλήνη,

μου έδωσες ένα χαστούκι και με ξύπνησες.

Σούρουπο.

Το φως χάθηκε. [...]

Εύη Κορώνη

Βιβλίο: Ήσουνα Κάποτε Εδώ