Σαν σήμερα, έφυγε η Μαρία Πολυδούρη

Σαν σήμερα στις 29 Απριλίου του 1930, έφυγε η Μαρία Πολυδούρη σε ηλικία 28 ετών. 

Σπουδαία ποιήτρια και συγγραφέας, ίσως πιο γνωστή στο ευρύ κοινό για τη σχέση της με τον Καρυωτάκη, παρά για το έργο της. 

Η Μαρία Πολυδούρη, δεν ήταν απλώς ένα μελαγχολικό κορίτσι· μια κλισέ εικόνα που έχει αποδειχθεί λανθασμένη. Η Μαρία Πολυδούρη, ήταν μια έξυπνη και μορφωμένη γυναίκα, που σπούδαζε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ζούσε αδέσμευτη από κοινωνικές συμβάσεις και πρέπει. 

Έζησε με πάθος: διασκέδαζε, φλέρταρε, έγραφε ποίηση, κάπνιζε. Φεμινίστρια με συμπάθεια για τους μπολσεβίκους. 

Ύστερα σπούδασε στη Δραματική Σχολή Κουναλλάκη και μάλιστα πρόλαβε να εμφανιστεί ως ηθοποιός σε μία παράσταση, Το κουρελάκι, όπου είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Από μαρτυρίες της εποχής μαθαίνουμε ότι είχε ταλέντο και στο τραγούδι. 

Το καλοκαίρι του 1926 διέλυσε τον αρραβώνα της και έφυγε για το Παρίσι. Σπούδασε ραπτική αλλά δεν πρόλαβε να εργαστεί γιατί προσβλήθηκε από φυματίωση. Το 1928 επιστρέφει άρρωστη από το Παρίσι και εισάγεται στο Σωτηρία. Ολοκληρώνει και εκδίδει 2 ποιητικές συλλογές, Οι τρίλλιες που σβήνουν (1928) και το Ηχώ στο χάος (1929). Πολυδούρη άφησε και δύο πεζά έργα, το Ημερολόγιό της και μία ατιτλοφόρητη νουβέλα με την οποία σαρκάζει ανελέητα το συντηρητισμό και την υποκρισία της εποχής της.

Στο δωμάτιο της γίνεται προσκύνημα από ανθρώπους του πνεύματος που επισκέπτονται την άρρωστη ποιήτρια. Ο κίτρινος Τύπος την διασύρει και την εξευτελίζει, ενώ ο Κώστας Ουράνης, σε μια άκομψη κίνηση, δημοσιεύει στο Ελεύθερο Βήμα μια έκκληση για έρανο και «να μην αφήσουν τη νέα ποιήτρια να χαθεί και να φροντίσουν για τη μεταφορά της στο φθισιατρείο της Πάρνηθας». 

Η Πολυδούρη εξοργίζεται. Ο περήφανος χαρακτήρας της δεν συμβάδιζε με ελεημοσύνες και οίκτο. Είναι πιθανό πως η ζωή της θα παρατεινόταν αν υπήρχε η δυνατότητα να μεταφερθεί στο φθισιατρείο της Πάρνηθας, να λάβει την κατάλληλη φροντίδα και τα ακριβά φάρμακα της εποχής. Και έσβησε ένα πρωί του Απρίλη όπως το είχε προβλέψει άλλωστε :

_____

Σαν πεθάνω

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη,

όταν αντικρύ θανοίγη μέσ' στη γάστρα μου δειλά

ένα ρόδο – μια ζωούλα. Και θα μου κλειστούν τα χείλη

και θα μου κλειστούν τα μάτια μοναχά τους σιωπηλά.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα θλιβερή σαν την ζωή μου,

που η δροσιά της, κόμποι δάκρι θα κυλάη πονετικό

στο άγιο χώμα που με ρόδα θα στολίζη τη γιορτή μου,

στο άγιο χώμα που θα μου είνε κρεβατάκι νεκρικό.

Όσα αγάπησα στα χρόνια της ζωής μου θα σκορπίσουν

και θαφανιστούν μακριά μου, σύννεφα καλοκαιριού.

Όσα μ' αγάπησαν μόνο θάρθουν να με χαιρετίσουν

και χλωμά θα με φιλάνε σαν αχτίδες φεγγαριού.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη.

Η στερνή πνοή μου θάρθη να στο πη και τότε πια,

όση σου απομένει αγάπη, θάναι σα θαμπό καντύλι

- φτωχή θύμηση στου τάφου μου την απολησμονιά.