Νέοι Ποιήτες: Τάσος Νικολόπουλος

ΟΝΕΙΡΟ

Σφράγισα το Όνειρο με ένα φιλί,
και το έκρυψα βαθιά μέσα μου,
για να ανθίσει,
για να ευωδιάζει τις νύχτες
που το έρημο σώμα
Προσμένει την Ανάσταση.
Αιχμαλώτισες κι έκλεισες το φιλί μου,
σαν στρείδι,
κόβοντας με τα λευκά σου δόντια
μια ρόγα από το σταφύλι του έρωτα
κι έμεινα πάλι μόνος
σπειροειδώς απολυόμενος,
εκπίπτων,
της ουράνιας ευωχίας,
ομνύων στη μοίρα των αστερισμών.
Το νερό κελαρύζει όπως τρέχει,
ανέμελο και λεύτερο
στο χρόνο που ξοδεύουμε ασυλλόγιστα,
προσμένοντας μιαν άλικη θάλασσα,
ένα ηλιοβασίλεμα,
ένα κόκκο ονείρου,
όπως
τα σώματα συνταράζονται
από την έλλειψη.

ΣΙΩΠΗ

Η νυχτερινή σιωπή του τραίνου,

ολόφωτη ταξιδεύει,

στον παγωμένο χρόνο των αγαλμάτων.

Άγγιξε το πέπλο της σιγής των

αθάνατων σωμάτων.

Νεκρά φύλλα,

χαμένες μέρες,

σκόρπιες νότες στις τσέπες σου,

αναπήδησαν από τα γυμνά σου ρούχα,

όταν το μυαλό

κοιμήθηκε στο όνειρο,

εκεί,

δίπλα από τη στέρνα με το Φίδι

και το Φιλί.

Γέρικες ώρες που σεργιανούν στο πρόσωπο,

που χάνεται

στο κορμί που ξεραίνεται και καίγεται,

σκόνη,

σκόνη παντού,

Φλογισμένη.

Δεν υπάρχει τίποτα,

Μόνον ο Μέγας Θάνατος.

_____

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Τάσος Νικολόπουλος. Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1959. Σπούδασα οικονομικά στη Βιομηχανική Πειραιά. Ζώ και εργάζομαι στην Αθήνα. Η ποιητική μου δουλειά που παρουσιάζεται είναι όλη μου η ιστορία, αφού γράφω από τα μαθητικά μου χρόνια. Δεν έχω εκδώσει τίποτα και εκτός από μια προσπάθεια πριν λίγα χρόνια δεν έχω δοκιμάσει να εκδώσω τίποτα.

_____

Χρήστος Δημητριάδης - απόφοιτος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας)