Ιωάννη Πολέμη: Ο αποχαιρετισμός της
μάννας
Μισεύεις γιὰ τὴν ξενητιὰ καὶ μένω μοναχή μου
σύρε παιδί μου στὸ καλὸ καὶ σύρε στὴν εὐχή μου.
Τριανταφυλλένια
ἡ στράτα σου, κρινοσπαρμένοι οἱ δρόμοι,
γιὰ χάρη σου ν᾿ ἀνθοβολοῦν καὶ τὰ λιθάρια ἀκόμη.
Τὰ δάκρυά μου νὰ γεννοῦν διαμάντια σ᾿ ὅ,τι ἀγγίζεις
καὶ τὸ ποτήρι τῆς χαρᾶς ποτὲ νὰ μὴ στραγγίζεις.
Νὰ πίνεις καὶ νὰ ξεδιψᾶς καὶ νἆν᾿ αὐτὸ γεμάτο,
σὰ νἆσαι ἡ βρύση ἀπὸ ψηλὰ κι ἐσὺ νἆσαι ἀποκάτω.
Ἐκεῖ, παιδί μου, ποὺ θὰ πᾶς, στὰ μακρινὰ τὰ ξένα,
δίχτυα πολλὰ
κι ὀξόβεργες θὰ στήσουνε γιὰ σένα.
Παιδί μου ἂν ἐμένανε πάψεις νὰ μὲ θυμᾶσαι,
μὲ δίχως βαρυγγόμηση
συχωρεμένος νἆσαι.
Κι ἂν πάλι τὸ φτωχὸ καλύβι μας ντροπὴ σοῦ φέρνει,
ὡστόσο
Καὶ πάλι θά ῾μαι
πρόθυμη, συχώρεση νὰ δώσω.
Μ᾿ ἂν τὴν πατρίδα ἀπαρνηθεῖς ποὺ τὴ λατρεύουμε ὅλοι,
νἆσαι ἡ ζωή σου ὅπου κι ἂν πᾶς ἀγκάθια καὶ τριβόλοι.
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: Η μάνα μου κι
ο Σατανάς
Τη μεγάλη
Παρασκευή
η Παναγιά ξαναγίνεται το πρόσωπο της ημέρας
και η δική
μου μάνα ξεμαρμαρώνει.
Δε φοράει
πια εκείνο το ροζ
που τη
θάψανε
κι ούτε
κατεβαίνει ολοένα
με το κουτί
της μαζί.
Τη Μεγάλη
Παρασκευή
η μάνα μου
ζωντανή, ζεστή σαν το κερί
φοράει το
τετριμμένο και μαζί το άλλο.
Το νύχι της
το προτελευταίο
παχουλό στις
άκρες σαν το δικό μου
άγνωστη
όταν
κρυφοσκεπτόταν
και
κρυφοαμάρτανε
μακριά μου
σαν άρχιζε
τον ατέλειωτο θάνατό της
Κ.Π. Καβάφης: Δέησις
Η θάλασσα
στα βάθη της πήρ’ έναν ναύτη.—
H μάνα του, ανήξερη, πηαίνει κι ανάφτει
στην Παναγία
μπροστά ένα υψηλό κερί
για να
επιστρέψει γρήγορα και να ’ν’ καλοί καιροί—
και όλο προς
τον άνεμο στήνει τ’ αυτί.
Aλλά ενώ
προσεύχεται και δέεται αυτή,
η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,
ξεύροντας
πως δεν θα ’λθει πια ο υιός που περιμένει.
Μαρία Πολυδούρη: Μητέρα μου
Μητέρα μου,
πόσο φρικτὰ βαραίνει
ἡ μοίρα σου
στὸ νεανικό μου στῆθος.
Ὅλοι μου οἱ πόνοι καταφεύγουν πλῆθος
γύρω στὴ
θύμησή σου ποὺ πικραίνει.
Ἐμένα, ποὺ σὲ δέχτηκα εὐλογία
κ᾿ ἔγινα τὸ
θαυμάσιο ὁμοίωμά σου,
ἂς μὲ δεχτῆ
σὰ νἆμαι ἁμάρτημά σου
ἡ μνήμη σου, μαρτυρικὴ κι᾿ ἁγία.
Στὴ μοίρα
σου, ποὺ γνώρισα σὲ μένα,
τὴ
σπαραγμένη σκέψη μου προσφέρω.
Μὰ στὴν
καρδιά μου μόνο ἐγὼ θὰ ξέρω
πόσους μετροῦν
νεκροὺς τἀγαπημένα.
Μητέρα μου,
πόσο μου λείπεις
τώρα ποὺ
πνιχτικό, βαθὺ σκότος θὰ γίνη
στὴ μάταιη
ζωή μου ποὺ ὅλο σβήνει...
Ἄχ, πώς μου
λείπεις σὲ μία τέτιαν ὥρα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου