Βιβλίο: ΉΣΟΥΝΑ ΚΑΠΟΤΕ ΕΔΩ
Συγγραφέας: ΕΥΗ ΚΟΡΩΝΗ
Εκδόσεις: MyStory, λογοτεχνική σειρά ΚΗΠΟΣ
ISBN: 978-960-93-8477-3
Σελίδες: 40
e-mail της συγγραφέως: evikoroni@gmail.com
Λίγα λόγια για την ιστορία του βιβλίου:
Το βιβλίο αυτό ήταν έτοιμο από το 2012, όταν ήμουν 22 χρόνων, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του, γράφτηκε κάπου μεταξύ της εφηβικής και μετεφηβικής περιόδου της ζωής μου. Όμως, θεωρώντας πως είμαι ακόμα ανέτοιμη για ένα βιβλίο τα κράτησα στο συρτάρι μου.
Παράλληλα με τις σπουδές μου στη Δραματική Σχολή, είχα αρχίσει να γράφω συστηματικά, (όχι μόνο ποιήματα αλλά, και μικρά άρθρα), αλλά και να αποστέλνω κομμάτια του βιβλίου, σε διάφορα blogs και εφημερίδες. Έχω δημιουργήσει και εγώ ένα blog όπου κοινοποιούσα και εκεί αποσπάσματα του έχοντας μεγάλη απήχηση στον κόσμο.
Εκεί μου μπήκε η ιδέα του βιβλίου καθώς, ένοιωθα πως σκορπάνε τα κείμενα μου εδώ κι εκεί. Έτσι, το 2014 άρχισα το μάζεμα των κομματιών. Σκέψεις και στιχάκια παντού. Σε χαρτάκια μικρά και πιο μεγάλα, επάνω στις σελίδες των τετραδίων μου και επάνω στα βιβλία μου. Τα διάβαζα ξανά και ξανά, κάνοντας μικρές διορθώσεις και προσθέτοντας κάποια καινούργια. Κάπως έτσι, φτάσαμε εδώ. Στο πρώτο μου βιβλίο.
Το θέμα του βιβλίου:
Επρόκειτο για ένα ενιαίο σπονδυλωτό κείμενο - ποίημα, το οποίο αποτελείται από μικρά ποιήματα και σκέψεις, δομημένα με τέτοιο τρόπο, έτσι ώστε να δημιουργούν μία ερωτική ιστορία.
Διαβάζουμε τις πρώτες σκέψεις, τα πρώτα ερωτικά βιώματα ενός νέου ανθρώπου. Αυτή η πρώτη αίσθηση αυτού του πρωτόγνωρού μέχρι τότε συναισθήματος. Σαν μέσα από αλληλογραφία αναβιώνετε ο εξ αποστάσεως σύντομος εκρηκτικός νεανικός έρωτας, καθώς το τέλος του βιβλίου, περικυκλώνουν ερωτήματα γύρω από τον Έρωτα ως «Ιδέα».
Λίγα λόγια για την Εύη Κορώνη:
Από μικρή μου άρεσε να γράφω. Παραμύθια, στίχους, σενάρια ακόμα και μελωδίες έσκαγαν στο κεφάλι μου. Στο σχολείο, μονίμως σε ένα παράλληλο σύμπαν από τους άλλους. Άκουγα ότι ήθελα, μιλούσα όταν ήθελα και έγραφα ή ζωγράφιζα στα βιβλία μου. Η Δραματική Σχόλη ήρθε για να ελευθερώσει κάθε ανασφάλεια μου.
Άργησα να εμπιστευτώ τον εαυτό μου. Όταν οι εκδόσεις mystory μου είπανε στο τηλέφωνο πως επιθυμούν να εκδώσουν τα κείμενα μου, δεν ήμουν ακόμα σίγουρη. Αποφάσισα να το κάνω, όχι μόνο για την προσωπική μου ικανοποίηση αλλά και για έναν ακόμη λόγο. Ο δεύτερος λόγος ήταν… γιατί ήθελα να δώσω ένα κίνητρο σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, να μη το βάζουν κάτω… και να γράφουν ή μάλλον να εκφράζονται. Ουδείς αλάνθαστος. Μακάρι όλα μας τα λάθη να ήταν ορθογραφικά. Όλα είναι μέσα στο μυαλό μας. Ένα κλικ να τα παρατήσουμε και ένα κλικ να τα κυνηγήσουμε.
Εγώ έχω δυσλεξία, όμως, ενώ λάτρευα τα βιβλία - ταυτόχρονα με "παίδευαν". Από πολύ νωρίς άρχισα να πλάθω ιστορίες, ποιήματα, στιχάκια. Δημοτικό τότε. Έτσι πείσμωσα με τον εαυτό μου, αρχίζοντας να γράφω και να διαβάζω περισσότερο. Εκεί κάπου στο λύκειο, ήμουν σίγουρη για το τι ήθελα να κάνω… έτσι ενώ όλοι οι άλλοι συμμαθητές μου διάβαζαν τα μαθήματα τους, εγώ, κλεινόμουν στο δωμάτιο μου -δήθεν πως μελετάω τα μαθήματα του σχολείου- όμως, εγώ διάβαζα άλλα πράγματα. Ποιήματα και θεατρικά. Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ, στο πρώτο μου βιβλίο.
Αγαπημένοι ποιητές:
Πρώτη ήρθε στη ζωή μου η Κατερίνα Γώγου και λίγο μετά ο Κώστας Καρυωτάκης, ο δεύτερος με επηρέασε αρκετά κάνοντας μάλιστα και αρκετές - συγγραφικές τρέλες. Μετά, μπήκε στη ζωή μου η Μαρία Πολυδούρη. Με ηρεμεί η Πολυδούρη... τα κείμενα της και οι στίχοι της καταλαγιάζουν την όποια ένταση μπορεί να έχω μέσα μου. Επίσης ένας ακόμη αγαπημένος μου ποιητής είναι και ο Βασίλης Αμανατίδης, τον οποίον είχα τη χαρά να έχω καθηγητή στη Δραματική σχολή.
Κριτική για το βιβλίο:
Πριν κυκλοφορήσει είχα την χαρά να το έχω στα χέρια μου. Όταν μου έστειλαν το βιβλίο είπα: «Ας ρίξω μια ματιά, σκεπτόμενος όμως να το διαβάσω την άλλη μέρα με καθαρό μυαλό». Αντί να το ρουφήξω με ρούφηξε στην κυριολεξία. Στην αρχή το χαρακτήρισα ως «αυτοβιογραφικό», στη συνέχεια όμως μου έβγαλε κάτι που δεν ξέρω αν υπάρχει σαν όρος. Θα το χαρακτήριζα «αυτοβιογραφικό συναίσθημα». Όση ώρα το διάβαζα ξέφυγα από την πραγματικότητα και το έζησα πραγματικά. Κάθε τόσο αυτόματα ερχόντουσαν στη σκέψη μου σκηνές, από δικά μου βιώματα. Με συγκίνησε πολύ, με συνεπήρε. Ότι αφορά το είδος του βιβλίου. Που το κατατάσσουμε. Εκεί καλύτερα να το αφήσουμε ελεύθερο. Το σκέφτηκα καλά. Στην αρχή είπα ποίηση, στη συνέχεια δεν κατάφερα να προσδιορίσω τη μορφή του. Θα έλεγα κάτι μεταξύ ποίησης και μυθιστορήματος, αν και πάλι δεν είναι σωστό αυτός ο χαρακτηρισμός." - Ηλίας Γιαννέλης, εκδότης του NEWS SALONIKA BLOGSPOT / Link: http://newssalonika.blogspot.gr/2016/12/blog-post_283.html?spref=fb
_____
Θάνος (έτσι απλά) - απόφοιτος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας)
Το πιο μικρό και το πιο όμορφο βιβλίο που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Ένα μικρό βιβλίο το οποίο σε ρουφάει από τη πρώτη σελίδα. Ένα ταξίδι στον έρωτα τόσο ρεαλιστικά αλλά ταυτόχρονα και τόσο παραμυθένιο. Εξαιτερικό. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
ΑπάντησηΔιαγραφή